W dyskusji o alimentach bardzo często pojawia się argument, że „jak ktoś nie płaci, to jest Fundusz Alimentacyjny i państwo pomaga”.

To jest tylko część prawdy.

W debacie o alimentach bardzo często miesza się kilka różnych porządków. Jedna rzecz to wysokość alimentów zasądzanych przez sądy. Druga to faktyczne wykonywanie obowiązku alimentacyjnego. Trzecia to świadczenia z Funduszu Alimentacyjnego, które nie są tym samym co alimenty płacone przez zobowiązanego rodzica, lecz formą publicznego wsparcia uruchamianą wtedy, gdy egzekucja alimentów okazuje się bezskuteczna. Żeby pisać o tym rzetelnie, trzeba te trzy obszary rozdzielić.

Gdy dziecko nie chce mieć kontaktu z drugim rodzicem, najgorszym rozwiązaniem jest zignorowanie tego sygnału albo siłowe zmuszanie do relacji. Zarówno psychologia, jak i prawo rodzinne wskazują, że odmowa kontaktu przez dziecko zawsze ma przyczynę i powinna być potraktowana poważnie.

Kiedy dziecko nie chce relacji z jednym z rodziców albo zaczyna z niej rezygnować, nie wolno tego tłumaczyć automatycznie jednym prostym hasłem. W polskim prawie kontakty dziecka z rodzicami są co do zasady jednocześnie prawem i obowiązkiem, ale sposób ich wykonywania ma być ustalany z uwzględnieniem dobra dziecka i jego rozsądnych życzeń. Sąd ma też obowiązek wysłuchać dziecko, jeżeli jego rozwój i dojrzałość na to pozwalają, a gdy dobro dziecka tego wymaga, może kontakty ograniczyć, ukształtować w sposób bezpieczny albo nadzorowany. To oznacza, że prawo nie każe patrzeć wyłącznie na formalne „ma być kontakt”, lecz na realne bezpieczeństwo, potrzeby i sytuację konkretnego dziecka.