Niealimentacja w Polsce jest przestępstwem. Kodeks karny przewiduje odpowiedzialność za uchylanie się od wykonania obowiązku alimentacyjnego określonego co do wysokości, gdy zaległość osiąga co najmniej równowartość 3 świadczeń okresowych albo opóźnienie zaległego świadczenia nieokresowego wynosi co najmniej 3 miesiące. Polski system prawny traktuje więc niepłacenie alimentów nie jako drobny konflikt między dorosłymi, ale jako czyn naruszający prawa osoby uprawnionej do utrzymania.

Dziesięć najczęściej powtarzanych mitów o alienacji rodzicielskiej i co mówi o nich nauka:

Mit 1 – Alienacja rodzicielska jest uznaną diagnozą medyczną

W debacie publicznej często przedstawia się alienację jako rozpoznanie psychologiczne lub psychiatryczne. W rzeczywistości nie jest ona uznawana za jednostkę diagnostyczną w głównych klasyfikacjach medycznych. Nie występuje ani w DSM-5, ani w ICD-11.
World Health Organization wyraźnie wskazuje, że „parental alienation” nie jest terminem ochrony zdrowia i nie powinna być traktowana jako diagnoza kliniczna.

Richard Gardner i alienacja rodzicielska: kiedy pseudonauka wchodzi do sądów.

Koncepcja tzw. alienacji rodzicielskiej od lat funkcjonuje w debacie publicznej jako rzekome naukowe wyjaśnienie konfliktów opiekuńczych. Rzadziej mówi się jednak o tym, kto ją stworzył, jakie poglądy głosił i dlaczego wielu badaczy uznaje je dziś za niebezpieczne¹. Bez tego kontekstu nie da się uczciwie ocenić, czym w istocie była teoria Parental Alienation Syndrome (PAS).