W Polsce nie ma dziś oficjalnych statystyk, które wprost pokazywałyby, z którym rodzicem po rozstaniu zostaje dziecko z niepełnosprawnością. To ważne, bo w debacie publicznej bardzo łatwo rzuca się kategoryczne tezy, a znacznie trudniej znaleźć dane, które naprawdę odpowiadają na konkretne pytanie.

W dyskusjach o organizacji życia dziecka po rozstaniu rodziców bardzo łatwo zgubić perspektywę samego dziecka. Tymczasem z jego punktu widzenia problem nie sprowadza się tylko do tego, z kim i ile czasu spędza, ale również do tego, jak wygląda jego codzienność: czy musi stale pakować rzeczy, pamiętać, co zostało w drugim domu, odnajdywać się w różnych zasadach, różnych rytmach dnia i różnych sposobach funkcjonowania dorosłych. Profesjonalne opracowania dotyczące planów opieki podkreślają, że przy ustalaniu rozwiązań po rozstaniu rodziców nadrzędne znaczenie mają bezpieczeństwo, stabilność i dobrostan dziecka, a nie sam mechaniczny podział czasu.

W dyskusjach o opiece nad dzieckiem po rozstaniu rodziców bardzo często pojawia się język równości dorosłych. Mówi się o „podziale po połowie”, „symetrii”, „sprawiedliwym rozłożeniu czasu”. Problem polega na tym, że potrzeby dziecka nie są tożsame z oczekiwaniami dorosłych. To, co wygląda równo z perspektywy rodziców, nie zawsze jest najlepsze z perspektywy dziecka.